Sarah (45) doorbreekt taboe: ‘Bij de geboorte wist ik al dat Emma een vergissing was’

Het is een groot taboe. Als moeder zeggen dat je spijt hebt van kinderen. Sarah Fischer besefte meteen bij de geboorte van haar dochter Emma: ,,Dit is een vergissing.”

Het is moeilijk om Sarah Fischer (45) te spreken. Haar dochter Emma, ondertussen vijf, blijft voor de eerste keer overnachten in de kinderopvang, dus er moet van alles ingepakt worden en ze wil stand-by zijn voor als er iets misgaat.

Dat klinkt zoals een mama hoort te klinken. Drie jaar geleden, toen dochter Emma twee was, schreef Sarah Fischer een boek over haar gevecht met het mama zijn: ‘Die Mutterglück Lüge’, de leugen van het moedergeluk (voorlopig alleen in het Duits verkrijgbaar).

Ze werd net niet gelyncht? ,,Ach, in vergelijking met andere kritische stemmen over het moeder zijn, vielen de reacties bij mij nog mee. Ik kreeg overwegend positieve reacties. De algemene teneur was: eindelijk iemand die hardop zegt wat we allemaal denken. Vrouwen herkenden zich in mijn verhaal.”

,,Mannen bekenden dat ze eindelijk beseften hoe zwaar het moederschap kon zijn. Ze vroegen me hoe ze hun vrouw het best konden steunen. Er waren vrouwen die zich zo gesterkt voelden door mijn houding, dat ze nu zonder antidepressiva kunnen, omdat ze zichzelf toelieten om niet de hele tijd de happy moeder te spelen.”

De leugen van het moedergeluk
Uiteraard kreeg Sarah ook te horen dat ze simpelweg een slechte ouder was. ,,Dan werd mijn boek gereduceerd tot één bewering: ‘Ze haat haar kind’. Wat absoluut niet het geval is. Meestal kwam dat soort commentaar uit de hoek van mensen die mijn boek nooit gelezen hadden. Ik heb ‘De moedergelukleugen’ opgedragen aan mijn dochter, omdat ze recht heeft op de volledige waarheid.”

Sarah start het verhaal met een statement: ik heb spijt van het moederschap, maar ik houd meer van mijn kind dan van wie of wat ook. ,,Ik betreur alle verschrikkelijke verwachtingen en beperkingen die moeder zijn met zich meebrengt. Maar ik ben dol op mijn dochter.”

Op een roze wolk heeft Fischer nooit gezeten. ,,Direct bij de geboorte wist ik: dit is een vergissing.” Ze had een zorgeloze zwangerschap en absoluut geen huilbaby. Maar toch is ze hard voor het moederschap. ,,Mannen betalen alimentatie. Vrouwen betalen in natura. Met levensduur, carrière, slaaptekort, vrijheid, incontinentie, gewichtstoename, armoede, verveling, hangborsten, zwangerschapsstriemen, burn-out, een onbestaand seksleven en zo kan ik nog een tijdje doorgaan.”

Verder lezen na de video

Meer eerlijkheid
,,De grote leugen is dat je automatisch gelukkig zal zijn als moeder. Er zullen wat moeilijke momenten opduiken, maar uiteindelijk zal dat gelukzalige gevoel overheersen en zal het allemaal de moeite waard zijn. Dat is niet zo, niet bij elke vrouw.”

Volgens de Duitse Fischer zouden we gebaat zijn bij meer eerlijkheid. ,,Hoe blij ik ook ben met Emma, zo moeilijk en overrompelend was het voor mij om moeder te zijn. Je geeft veel op als vrouw. Alles eigenlijk. En er is niks mis mee om je af te vragen of dat nu wel zo’n goed idee was.”

,,Als je in Duitsland moeder wordt, is dat je enige rol: moeder zijn. Het wordt een keurslijf, een dwangbuis. Mannen kunnen blijkbaar meerdere rollen aan: ze zijn bankier of manager, en ook nog vader — waarvoor ze dan luid applaus krijgen, als ze zeggen dat ze betrokken zijn bij de opvoeding van hun kinderen. Vrouwen zijn plots geen vrouw meer, maar alleen dat ene: mama. Ze spreken alleen nog babytaal en transformeren tot een soort van cliché: de moederkloek. Dat wordt van hen verwacht.”

Bekijk de rest van het verhaal op de volgende pagina.

Reacties